Muslims would live here with their Muslimness

Muslims must refuse to be killed. It sounds bizzare but this is exactly that needs to be done. Since the police and the civil administration seem no longer interested in preventing their murder but are on the contrary get busy in making them look like a two way affair, while they cannot ignore that there is a mutilated body before them, they are forced to register FIRs but they immediately balance it by filing a counter FIR which implicates the murdered in the act of his own killing.

In cases where the murder has yet not been accomplished, they act as a stand by , if the target has somehow escaped, they use their lawful coercive power to force the game to come to the hunters. We have seen it just now in Jaipur where the hotel boy was brought back to the hotel to be beaten up collectively.

Lower courts don’t look interested in their side of the story and if not dead then they would be in police or judicial custody for the crime of possessing a particular type of meat.

The supreme court has just been knocked but it is doubtful if it would be able to appreciate the urgency of the life and death situation Muslims in India are facing. 

Muslims will have to stand up and declare collectively that they refuse to die like this. That they are no longer going to give the right to decide their fate to the Hindus.

Muslims would need to take the matters of their life in their hands as their humiliation and violence against them is no longer a secular issue. No political party in India has the courage any longer to call the murders by their name, that Muslims are being killed because they are Muslims.

Various kinds of detours are being taken by them, it is saidthat mobs are attacking Muslims , that it was a case of mistaken identity, that it was a legitimate historical anger misdirected unfortunately. But nobody has the guts and honesty to say that these killings and assaults are not spontaneous, that a long, planned hate campaign is behind the formation of these lynch mobs. Nobody asks how is it that cutting across linguistic and cultural diversity, it is a Muslim who gets identified and attacked everywhere.

Legislators and parliamentarians seem to deserted Muslims.  Killings. Beating fail to interrupt the routine business of our houses.

Muslims invested heavily in the Indian democracy. They are used to speak like Indians and not as Muslims for when ever they say that are being denied resources because of their religion they are accused of speaking in communal and divisive language.

Muslims are the only community in India who have to bear the indignity of their new borns being seen as a potential threat to the secular character of this country.

After each census Hindus are assured even by the well meaning people that they would not be overtaken by Muslims. What kind of a country is this in which a new Muslim birth is not celebrated, is always seen with suspicion.

Since now the Muslims seem to have developed the habit of being killed daily, they would very soon lose the interest of the media because it would be very boring to keep reporting deaths which are of the same kind.

So, Muslims ll need to say that we live here not by the mercy of Hindus but because this land belongs to us as much.

They ll have to declare that nobody, no state has a right to tell them what to eat and how to worship, nobody has the right to insult and humiliate them. They ll have to say that it was the solemn promise made to them through the constitution that they would be accorded all rights which make a life human. To break this promise is criminal.

Muslims will have to Hindus, who  claim to be their benovalent elder brothers ,that when attacked, they expected them to extend their hands, instead they turned their face away. On many occasions they themselves participated in the pogrom but got upset when identified.

Muslims must say that they are here to stay, that nobody has a right to tell them to leave the country, that they would live here with their Muslimness as Hindus live with their Hinduness and think that it is the only Indian way, that they are not at all ashamed of their Holy place not being in this land. All this they’ll have to do. But to begin with, they will have to say that they refuse to be murdered and ask the parliament and the judiciary to take note of this resolve. 

  • Wire, April, 2017

    مسلمانوں کو قتل ہونے سے انکار کرنا ہوگا

    پروفیسر اپوروا نند ، دہلی یونیورسٹی


    پروفیسر اپورو ا نند  ہندوستان کی ان محدود اور منتخب   آوازوں میں سے ہیں جو اقلیتوں کے تئیں ایک دانشمندانہ اور عقل پر مبنی پوزیشن لیتے ہیں  اور سماجی اور ثقافتی  نا انصافی پر اپنی رائے اور احتجاج درج کرتے ہیں۔ پچھلی کچھ دہائیوں سے ہم نے معاشرے میں کئی ایسی مثالیں دیکھی ہیں جنہوں نے مکمل طور پرتنوع اور یگانگت پر مبنی  ہماری صدیوں پرانی تہذیب کو صدمہ پہنچایا ہے۔ مایوسی کے ان لمحات میں کچھ ایسی مثالیں بھی ہیں جن میں ہم نے یہ بھی مشاہدہ کیا ہے کہ ہمیں یہ صدمہ صرف ذہنی طور  پر نہیں لگا ہے بلکہ فرقہ پرست طاقتوں نے جسمانی اور مالی نقصان پہنچانے کو ہی اپنا  ‘مذہبی اور تاریخی’فرائض کا بدل سمجھ لیا جس کے نتیجہ میں ہندو-مسلم رشتوں میں دن بہ دن درار پیدا ہو رہی ہے اور  جو ہر بار  ایک نئے حادثے کا پیش خیمہ ہوتی ہے۔  ہر دن آپ کو  کوئی نہ کوئی اس متحدہ اور ملی جلی تہذیب کو نقصان پہونچا دینے والی خبر مل جائے گی جو  مڈل کلاس سے زیادہ نچلے طبقے کے لوگوں کے لیے بے چینی اور پریشانی کا سبب ہے۔  اس لڑائی میں سب سے زیادہ نقصان معاشی اور سماجی طور پر پسماندہ لوگوں کو پہونچ رہا ہے مگر ایک دوسرا پہلو شناخت کا بھی ہے  جس کا اثر  مجموعی اعتبار سے مسلمانو ں پر ہو رہا ہے ۔  ہر بار ان کو ایک نئے  ‘امتحان’ کے لیے  حاضر ہونا پڑتا ہے۔ راہی معصوم رضا نے ‘آدھا گاؤں’ میں  کہا تھا کہ’ جن سنگھ کہتی ہے مسلمان باہر سے آئے ہیں اس لیے انہیں یہ ملک چھوڑ کر پاکستان چلے جانا چاہئے، مگر میں تو باہر سے نہیں آیا ہو ں،  میری پہچان، میرا ملک  تو میرا   گاؤں ہے۔ صاحب  میں تو نہیں جاتا ‘۔  اس طرح کے دعوے اور انصاف پر مبنی زندگی کی مانگ ہمیں مستقل اور کھل کر کرنی ہوگی۔  اپوروانند کا یہ مضمون   The Wire  میں انگریزی اور ہندی دونو ں زبانوں میں شائع ہو چکا ہے۔ قارئین کے لیے اس کا اردو ترجمہ پیش کیا جا رہا ہے۔

    (عرض مترجم: ابو اسامہ ، شعبہ سوشل ورک،  مانو،  حیدرآباد )

    مسلمانوں کو یہ کہنا ہوگا کہ وہ یہاں ہیں اور یہیں رہیں گے۔ انھیں یہ کہنا ہوگا کہ کسی کو بھی انھیں اس ملک کو چھوڑ کر جانے کے لیے کہنے کا حق نہیں ہے۔ انھیں یہ بھی کہنا ہوگا کہ وہ یہاں اپنے مسلم پن کے ساتھ ویسے ہی رہیں گے جیسے ہندو اپنے ہندو پن کے ساتھ رہتے ہیں۔مسلمانوں کو قتل ہونے سے انکار کرنا ہوگا۔

    مجھے معلوم ہے کہ میں جو کہ رہا ہوں وہ بے حد عجیب ہے لیکن، دراصل وقت کی ضرورت یہی ہے۔ پولس اور شہری انتظامیہ کی کوئی دلچسپی ان کے قتل کو روکنے میں نہیں دکھائی دیتی۔ بلکہ اس کے برعکس وہ ایسے قتل کو دو طرفہ معاملے کا رنگ دینے میں زیادہ مشغول نظر آتے ہیں۔ حالانکہ وہ اپنے سامنے پڑے ایک لحیم شحیم جسم کی سچائی سے انکار نہیں کر سکتے اور اسی وجہ سے انھیں ایف آئ ایف آر داخل کرنے کے لیے مجبور ہونا پڑتا ہے۔ لیکن وہ اسی لمحے اپنی اس مجبوری کو ایک جوابی ایف آئ آر سے مصالحت کر لیتے ہیں جس میں مرنے والے انسان کو اپنے ہی قتل کا قصوروار قرار دیا جاتا ہے۔ ایسے معاملوں میں جہاں قتل کو اب تک انجام نہیں دیا گیا ہے، وہ خاموش تماشائی بنے رہتے ہیں۔ اگر نشانے پر آیا کوئی انسان کسی طرح سے جان بچا کر بھاگ جائے، تو  وہ قانون سے ملی اپنی طاقت کا استعمال شکار کو شکاری کے سامنے پیش کرنے کے لیے کرتے ہیں۔  ہم نے حال ہی میں جے پور میں یہ دیکھا ہے ، جہاں ہوٹل میں کام کر رہے ایک کام کرنے والے کو پھر سے ہوٹل لایا گیا، تاکہ سب اسے مل کر پیٹ سکیں۔

    نچلی عدالتوں کی دلچسپی ان کا نکتہ نظر سننے میں نظر نہیں آتی اور اگر ان کی جان نہیں گئی ہے تو بہت ممکن ہے کہ وہ ایک خاص قسم کے  گوشت کے ساتھ پائے جانے کے الزام میں خود کو پولس یا جج کی حراست میں پائیں۔  اس بات کا کوئی مطلب نہیں کہ ایسے کسی قانون کا وجود ہی نہ ہو! اب سپریم کورٹ کے سامنے فریاد  کی گئی ہے، لیکن اس بات پر شک ہے کہ وہاں بیٹھے ہوئے جج مسلمانوں کی زندگی پر بن آئی ایمرجنسی صورت حال کے تقاضے کو سمجھ پائیں ۔ اس لیے مجھے لگتا ہے کہ مسلمانوں کو مل کر ایک آواز میں اعلان کرنا چاہیے کہ وہ دوسروں کو ان کی قسمت کا فیصلہ کرنے کا حق اب اور نہیں دینے والے۔  انہیں اعلان کرنا ہوگا کہ وہ راجستھان کے پہلو خان اور عبد الغفار قریشی، جموں کے زاہد خان، جھارکھنڈ کے مظلوم انصاری اور امتیاز خان، اتر پردیش کے محمد اخلاق اور ہریانہ کے مستین عباس  جیسی موت مر جانے سے انکار کرتے ہیں۔ مسلمانوں کے پاس اور کوئی چارہ نہیں بچا ہے کیوں کہ ان  کے خلاف ہونے والے تشدد نے ایسے کسی سماجی یا سیاسی تنقید کو جنم نہیں دیا ہے، جس کی امید ہم ایک قانون سے چلنے والے سماج سے کر سکتے ہیں۔

    ہندوستان کی کسی بھی سیاسی جماعت کے پاس، ان سیاسی جماعتوں کے بھی مذہب سے نا وابستگی کی قسم کھاتے ہیں، آج اتنی ہمت نہیں ہے کہ وہ قاتلوں کو ان کے نامو ں سے پکار سکیں یا یہ کہ سکیں کہ مسلمانو ں کا قتل صرف ان کے مسلمان ہونے کی وجہ سے کیا جارہا ہے۔رات کو ہونے والے بحث و مباحثے میں سیاسی اور افسوس ناک طریقے سے میڈیا کا ایک طبقہ بھی چور راستے کھوج رہا ہے۔ یہ کہا جا رہا ہے کہ بے قابو بھیڑ بنا کسی ارادے اور پلان کے مسلمانوں پر حملے کر رہی ہے، یا کہا جا رہا ہے کہ تشدد غلط فہمی کا نتیجہ تھا، یا یہ کہا جا رہا ہے کہ یہ تشدد پرانے اور تاریخی غصے کا اظہار  تھا، جس نے ایک حادثہ کی شکل اختیار کر لی۔ لیکن کسی سیاسی جماعت کے پاس آج یہ کہنے کی طاقت نہیں ہے کہ یہ قتل و غارت یا حملے غیر ارادی طور پر  نہیں ہو رہے ہیں۔ ان میں کہنے کی طاقت نہیں کہ اس ظالم بھیڑ کے کے قیام کے پیچھے خطرناک اور انسان دشمن نفرت پھیلانے والی تحریک کا ہاتھ ہے۔ کوئی یہ نہیں پوچھ رہا کہ آخر یہ کیسے ممکن ہے کہ لسانی اور تہذیبی یگانگت کے پرے ہر جگہ مسلمانوں کو ہی چن کر حملے کا نشانہ بنایا جا رہا ہے۔ ہمارے وقت کا کڑوا سچ ہے کہ ہندوستانی قانون کے بنانے والے اور عوامی نمائند گان نے ملک کے مسلمانو ں کو بیچ منجھدہار  میں اکیلا چھوڑ دیا ہے۔ سچ یہ ہے کہ مسلمانوں کا قتل اور ان پر کیے جا رہے ظلم کے باوجود ہمارے قانون بنانے والے اور روزانہ کے کام کاج بنا کس وجہ سے چل رہے ہیں۔ ہندوستان کی جمہوریت میں مسلمانوں نے اپنا کافی کچھ لگایا ہے۔ جب وہ کہتے ہیں کہ انہیں ذرائع، تحفظ، نمائندگی یا انصاف سے صرف ان کے مذہب کی وجہ محروم رکھا جا رہا ہے،  تو ان پر فرقہ واریت یا علیحدگی پسند زبان بولنے کا  الزام لگایا جاتا ہے۔ جبکہ ایسا کرتے ہوئی وہ ایک عام ہندوستانی کی طرح ہی بول رہے ہوتے ہیں، نہ کہ صرف مسلم کی طرح۔

    ہندوستان میں مسلمان اکلوتا فرقہ ہے جنھیں اپنی اولاد کے ہونے پر بے عزتی سہنی پڑتی ہے  کیوں کہ اس  نوزائید ہ کو ملک کی تہذیب یہاں تک کہ تحفظ کے لیے بھی ایک خطرے کے طور پر دیکھا جاتا ہے۔ ہر مردم شماری کے بعد اچھے جذبات رکھنے والے تجزیہ کار اور ماہر آبادی بھی ہندوؤں کو یہ یقین دلاتے ہوئے دیکھے جاتے ہیں کہ آبادی میں مسلمان ان سے آگے نہیں نکلنے والے ۔

    یہ کیسا ملک ہے جس میں مسلم بچے کی پیدائش پر جشن نہیں منایا جاتا، بلکہ اسے ہمیشہ شک کی نگاہ سے دیکھا جاتا ہے؟ وہ دن دور نہیں جب میڈیا اور اسے چلانے والے مسلمانوں پر ہو رہے ظلم پر دلچسپی لینا بند کر دیں گے۔

    چونکہ ان دنوں ہندوستان کے مسلم شہریوں کو لگاتار بھیڑ کے تشدد کا شکار ہونے کی عادت پڑتی جا رہی ہے، اس لیے بہت ممکن ہے کہ میڈیا کے ایڈیٹر اور مالک یہ کہنا شروع کر دیں کہ ایک ہی طرح کی موت کی بار بار رپورٹنگ کرنا بے حد اکتا دینے والا کام ہے۔  اس لیے مسلمانوں کو یہ کہنا ہوگا کہ وہ یہاں کسی کے رحم پر نہیں ہیں، بلکہ وہ یہاں اس لیے ہیں کہ ہندوستان ان کا مادر وطن ہے۔

    اسی طرح جس طرح ہندوؤں، عیسائیوں، سکھوں، بودھوں یا جینیوں اور دوسروں کا ہے ۔ انہیں یہ اعلان کرنا ہوگا کہ کسی کو، کسی صوبے کو بھی، یہ کہنے کا حق  نہیں ہے کہ وہ کیا کھائیں، کس طرح عبادت کریں۔ کسی کو بھی ان کی بے عزتی کرنے اور انھیں نیچا دکھانے کا حق نہیں ہے۔

    انھیں یہ کہنا ہوگا کہ قانون کے ذریعہ ان سے زندگی کو باوقار  اور باعزت بنانے والے سارے حقوق دنے کا وعدہ کیا گیا تھا اور اس وعدے سے مکرنا گناہ ہے۔

    مسلمانوں کو ہندوؤں سے اور سیاسی نیتاؤں سے، جو یہ کہتے ہیں کہ ہندو اقلیتوں کے بڑے بھائی کی طرح ہیں، یہ کہنا ہوگا کہ جب ایک یا دوسرے بہانے سے ان پر حملے ہوتے ہیں، تب وہ ان سے مدد کی، ساتھ کھڑے ہونے کی امید کرتے ہیں نہ کہ منہ  پھر لینے کی۔

    مسلمانوں کو یہ کہنا ہوگا کہ وہ یہاں ہیں اور  یہیں رہیں گے، انھیں یہ کہنا ہوگا کہ کسی کو بھی انہیں اس ملک سے چھوڑ کر جانے کے لیے کہنے کا حق نہیں ہے۔ انہیں یہ کہنا ہوگا کہ وہ یہاں اپنے مسلمان پن کے ساتھ ویسے ہی رہیں گے جیسے ہندو اپنے ہندو پن کے ساتھ رہتے ہیں اور جنھیں لگتا ہے کہ ان کا طرز زندگی ہی صرف ہندوستانی ہے۔

    انہیں یہ کہنا ہوگا کہ وہ اس بات سے قطعی شرمندہ نہیں ہیں کہ ان کی مقدس جگہ اس سر زمین پر نہیں ہے۔ انہیں یہ سب کہنا کرنا ہوگا، لیکن شروعات انہیں اس اعلان سے کرنی ہوگی کہ وہ اپنا قتل ہونے دینے سے انکار کرتے ہیں۔

    وہ پارلیمنٹ اور عدالتوں سے کہیں کہ سنو، ہمارے اس حوصلے کو درج کرو۔

    मुस्लिमों को अपनी हत्या होने देने से इनकार करना होगा

मुस्लिमों को अपनी हत्या होने देने से इनकार करना होगा. मुझे पता है कि मैं जो कह रहा हूं वह बेहद अजीब है लेकिन, दरअसल समय की ज़रूरत यही है.

पुलिस और नागरिक प्रशासन की कोई दिलचस्पी उनकी हत्या रोकने मे नहीं दिखाई देती. बल्कि इसके उलट वे ऐसी हत्याओं को दोतरफा मामले का रंग देने में ज्यादा मशगूल नज़र आते हैं.

हालांकि वे अपने सामने पड़े एक क्षत-विक्षत शरीर की सच्चाई से इनकार नहीं कर सकते और इसी कारण उन्हें एफआईआर दर्ज करने के लिए मजबूर होना पड़ता है. लेकिन वे उसी क्षण अपनी इस मजबूरी को एक जवाबी एफआईआर से संतुलित करते हैं जिसमें मृत व्यक्ति को अपनी ही हत्या का कसूरवार ठहराया जाता है.

ऐसे मामलों में जहां हत्या को अब तक अंजाम नहीं दिया गया है, वे मूक तमाशबीन बने रहते हैं.

अगर निशाने पर आया कोई व्यक्ति किसी तरह से जान बचाकर भाग जाए, जो वे क़ानून से मिली अपनी ताक़त का इस्तेमाल शिकार को शिकारी के सामने पेश करने के लिए करते हैं.

हमने हाल ही में जयपुर में यह देखा है, जहां होटल मे काम कर रहे एक कर्मचारी को फिर से होटल लाया गया, ताकि सब उसे मिलकर पीट सकें.

निचली अदालतों की दिलचस्पी उनका पक्ष सुनने में नज़र नहीं आती और अगर उनकी जान नहीं गई है तो बहुत मुमकिन है तो वे एक ख़ास प्रकार के मीट के साथ पाए जाने के आरोप में ख़ुद को पुलिस या न्यायायिक हिरासत में पाएं.

इस बात का कोई मतलब नहीं कि ऐसे किसी क़ानून का अस्तित्व ही न हो! अब सुप्रीम कोर्ट के सामने फ़रियाद की गई है, लेकिन इस बात पर संदेह है कि वहां बैठे हुए जज मुस्लिमों के जीवन पर बन आई आपातकालीन स्थिति के तक़ाज़े को समझ पाएं.

इसीलिए मुझे लगता है कि मुस्लिमों को मिलकर एक आवाज़ में घोषणा करनी होगी कि वे दूसरों को उनके भाग्य का फ़ैसला करने का अधिकार अब और नहीं देने वाले.

उन्हें ऐलान करना होगा कि वे राजस्थान के पहलू ख़ान और अब्दुल गफ़्फ़ार क़ुरैशी, जम्मू के ज़ाहिद ख़ान, झारखंड के मज़लूम अंसारी और इम्तियाज़ ख़ान, उत्तर प्रदेश के मोहम्मद अख़लाक़ और हरियाणा के मुस्तैन अब्बास जैसी मौत मारे जाने से इनकार करते हैं.

मुस्लिमों के पास कोई और चारा नहीं बचा है क्योंकि उनके ख़िलाफ़ होने वाली हिंसा ने ऐसे किसी सामूहिक सामाजिक या राजनीतिक आलोचना को जन्म नहीं दिया है, जिसकी उम्मीद हम एक क़ानून से शासित होने वाले समाज से कर सकते हैं.

भारत के किसी भी राजनीतिक दल के पास, उन राजनीतिक दलों के पास भी जो धर्मनिरपेक्षता की क़समें खाते हैं, आज इतना साहस नहीं कि वे हत्यारों को उनके नामों से पुकार सकें या यह कह सकें कि मुस्लिमों की हत्या सिर्फ़ उनके मुस्लिम होने के कारण की जा रही है.


रात को होने वाली बहसों में राजनीतिज्ञ और अफ़सोसजनक ढंग से मीडिया का एक तबका भी चोर रास्ते खोज रहा है.

यह कहा जा रहा है कि बेक़ाबू भीड़ बिना किसी पूर्वयोजना के ‘स्वतःस्फूर्त ढंग से’ मुस्लिमों पर हमले कर रही है, या कहा जा रहा है कि हिंसा ग़लतफ़हमी का नतीजा थी, या यह कहा जा रहा है कि यह हिंसा न्यायोचित ऐतिहासिक ग़ुस्से की अभिव्यक्ति थी, जिसने एक दुर्भाग्यपूर्ण मोड़ ले लिया.

लेकिन किसी राजनीतिक दल के पास आज यह कहने की क़ुव्वत नहीं है कि ये हत्याएं या हमले स्वतःस्फूर्त नहीं हैं. उनमें यह कहने की ताक़त नहीं कि इस हत्यारी भीड़ के निर्माण के पीछे एक सुनियोजित, मानवद्वेषी नफ़रत फैलाने वाले अभियान का हाथ है.

कोई यह नहीं पूछ रहा कि आख़िर यह कैसे मुमकिन है कि भारत की भाषायी और सांस्कृतिक विविधताओं के परे हर जगह मुस्लिमों को ही चुन कर हमले का निशाना बनाया जा रहा है.

हमारे समय का कटुसत्य यह है कि भारत के क़ानून निर्माताओं और सांसदों ने देश के मुस्लिमों को बीच मझधार में अकेला छोड़ दिया है.

सच यह है कि मुस्लिमों की हत्या और उन पर किये जा रहे अत्याचारों के बावजूद हमारे क़ानून निर्माताओं के रोज़ाना के कामकाज बिना किसी व्यवधान के चल रहे हैं.

भारत के लोकतंत्र में मुस्लिमों ने अपना काफ़ी कुछ लगाया है. जब वे कहते हैं कि उन्हें संसाधनों, सुरक्षा, प्रतिनिधित्व या न्याय से सिर्फ़ उनके धर्म के कारण महरूम रखा जा रहा है, तो उन पर सांप्रदायिक या अलगाववादी भाषा बोलने का आरोप लगाया जाता है.

जबकि ऐसा करते हुए वे एक आम भारतीय की तरह ही बोल रहे होते हैं, न कि सिर्फ़ मुस्लिम की तरह.


भारत में मुस्लिम एकमात्र समुदाय हैं, जिन्हें अपनी संतान के जन्म पर अपमान सहना पड़ता है क्योंकि उस नवजात को देश की संस्कृति और यहां तक कि सुरक्षा के लिए भी एक संभावित ख़तरे के तौर पर देखा जाता है.

हर जनगणना के बाद अच्छी भावना रखने वाले विश्लेषक और जनसंख्याविद भी हिंदुओं को यह यक़ीन दिलाते हुए देखे जाते हैं कि आबादी में मुस्लिम उनसे आगे नहीं निकलने वाले.

यह कैसा देश है जिसमें मुस्लिम शिशु के जन्म पर जश्न नहीं मनाया जाता, बल्कि उसे हमेशा शक़ की निगाहों से देखा जाता है? वह दिन दूर नहीं जब मीडिया और उसे चलाने वाले मुस्लिमों पर हो रही हिंसा में दिलचस्पी लेना बंद कर देंगे.

चूंकि इन दिनों भारत के मुस्लिम नागरिकों को लगातार भीड़ की हिंसा का शिकार होने की आदत पड़ती जा रही है, इसलिए बहुत मुमकिन है कि मीडिया के संपादक और मालिक यह कहना शुरू कर दें कि एक ही तरह की मृत्यु की बार-बार रिपोर्टिंग करना बेहद उबाऊ है.

इसलिए मुस्लिमों को यह कहना होगा कि वे यहां किसी की दया पर नहीं हैं, बल्कि वे यहां इसलिए हैं कि भारत उनका मादरे-वतन है. उसी तरह जिस तरह हिंदुओं, इसाइयों, सिखों, बौद्धों या जैनियों और दूसरों का है.

उन्हें यह घोषणा करनी होगी कि किसी को, किसी राज्य को भी, यह कहने का अधिकार नहीं है कि वे क्या खाएं, किस तरह इबादत करें. किसी को भी उनका अपमान करने और उन्हें नीचा दिखाने का अधिकार नहीं है.

उन्हें यह कहना होगा कि संविधान के द्वारा उनसे जीवन को मानवीय और गरिमापूर्ण बनाने वाले सारे अधिकार देने का वादा किया गया था और इस वादे से मुकरना एक अपराध है.

मुस्लिमों को हिंदुओं से- धर्मपरायण साधारण हिंदुओं से, और राजनेताओं से, जो यह कहते हैं कि हिंदू अल्पसंख्यकों के सहृदय बड़े भाई की तरह हैं, यह कहना होगा कि जब एक या दूसरे बहाने से उन पर हमले होते हैं, तब वे उनसे मदद की, साथ खड़े होने की उम्मीद करते हैं न कि मुंह फेर लेने की.

मुस्लिमों को यह कहना होगा कि वे यहां हैं और यहीं रहेंगे. उन्हें यह कहना होगा कि किसी को भी उन्हें इस देश को छोड़ कर जाने के लिए कहने का हक़ नहीं है.

उन्हें यह कहना होगा कि वे यहां अपने मुस्लिमपन के साथ वैसे ही रहेंगे जैसे हिंदू अपने हिंदूपन के साथ रहते हैं और जिन्हें लगता है कि उनकी जीवन पद्धति ही एकमात्र भारतीय जीवन पद्धति है.

उन्हें यह कहना होगा कि वे इस बात से कतई शर्मिंदा नहीं हैं कि उनका मुक़द्दस स्थान इस धरती पर नहीं है. उन्हें यह सब करना होगा, लेकिन उन्हें शुरुआत इस घोषणा से करनी होगी कि वे अपनी हत्या होने देने से इनकार करते हैं.

वे संसद और न्यायपालिका से कहें कि सुनो, हमारे इस संकल्प को दर्ज करो.


ഇങ്ങനെ മരിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് മനസില്ല: ഇന്ത്യയിലെ മുസ്ലീങ്ങള്‍ പറയേണ്ടത്‌

തങ്ങള്‍ കൊല്ലപ്പെടുന്നത് മുസ്ലീങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കണം. ഞാന്‍ പറയുന്നത് വിചിത്രമാണെന്ന് നിങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നാമെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അതാണ് ചെയ്യേണ്ടത്. അവരുടെ കൊലകള്‍ തടയുന്നതില്‍ പോലീസും നിയമ ഭരണകൂടവും ഒരു താത്പര്യവും ഇപ്പോള്‍ കാണിക്കുന്നില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, മറിച്ച്, ഇത്തരം കൊലപാതകങ്ങള്‍ രണ്ട് കക്ഷികള്‍ തമ്മിലുള്ള പ്രശ്‌നമാണ് എന്ന് വരുത്തിതീര്‍ക്കാനുള്ള തിരക്കിലുമാണ്. പക്ഷെ അംഗച്ഛേദം സംഭവിച്ച ഒരു ശരീരം ഉണ്ടെന്ന വസ്തുത അവര്‍ക്ക് നിരാകരിക്കാന്‍ സാധിക്കാത്തതിനാല്‍ പ്രാഥമിക വിവരാന്വേഷണ റിപ്പോര്‍ട്ട് സമര്‍പ്പിക്കാന്‍ അവര്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാവാറുണ്ടെങ്കിലും ഉടനടി തന്നെ കൊല്ലപ്പെട്ടയാളെ ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു എതിര്‍ എഫ്‌ഐആറും ഉടനടി രേഖപ്പെടുത്താറുണ്ട്.

കൊലപാതകം പൂര്‍ത്തീകരിക്കാന്‍ സാധിക്കാത്ത സംഭവങ്ങളില്‍ അവര്‍ പകരക്കാരായി പ്രവര്‍ത്തിക്കും. ലക്ഷ്യമിട്ടിരുന്ന വ്യക്തി എങ്ങനെയെങ്കിലും രക്ഷപ്പെട്ടാലും നിയന്ത്രണശക്തിയുള്ള അവരുടെ നിയമപരമായ ശക്തി ഉപയോഗിച്ച് ഇരയെ വേട്ടക്കാരുടെ അടുത്തേക്ക് അവര്‍ എത്തിക്കും. ഒരു ഹോട്ടല്‍ ജീവനക്കാരനെ ഹോട്ടലിലേക്ക് ബലംപ്രയോഗിച്ച് മടക്കിക്കൊണ്ടുവരികയും കൂട്ടം ചേര്‍ന്ന് മര്‍ദ്ദിക്കുകയും ചെയ്ത ജയ്പൂരില്‍ കഴിഞ്ഞ ദിവസം നമ്മളിത് കണ്ടതാണ്.

ഇവരുടെ ഭാഗം കേള്‍ക്കാന്‍ പൊതുവില്‍ കീഴ്‌ക്കോടതികള്‍ താത്പര്യം കാണിക്കാറില്ല. മരിച്ചില്ലെങ്കില്‍, ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക ഇറച്ചി കൈവശം വച്ചു എന്ന കുറ്റത്തിന് പോലീസിന്റെയോ ജൂഡീഷ്യറിയുടെ കസ്റ്റഡിയില്‍ അവര്‍ എത്തപ്പെടും. അങ്ങനെയൊരു നിയമം യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ നിലവിലില്ലെങ്കില്‍ പോലും.

ഇപ്പോള്‍ സുപ്രീംകോടതിയുടെ വാതിലുകളില്‍ മുട്ടിവിളിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഇന്ത്യയിലെ മുസ്ലീങ്ങള്‍ നേരിടുന്ന ജീവന്മരണ സാഹചര്യങ്ങളുടെ അടിയന്തിരാവസ്ഥ അംഗീകരിക്കാന്‍ അവിടെയുള്ള ജഡ്ജിമാര്‍ തയ്യാറാവുമോ എന്നത് സംശയമാണ്.

അതുകൊണ്ടാണ് തങ്ങളുടെ വിധി നിര്‍ണയിക്കാനുള്ള അവകാശം മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വിട്ടുനല്‍കാന്‍ മേലില്‍ തങ്ങള്‍ തയ്യാറല്ലെന്ന് മുസ്ലീങ്ങള്‍ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് കൂട്ടായി പ്രഖ്യാപിക്കണമെന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നത്. രാജസ്ഥാനില്‍ പെഹ്ലു ഖാനെയും അബ്ദുള്‍ ഗഫാര്‍ ഖുറേഷിയെയും പോലെയും ജമ്മുവില്‍ ഷാഹിദ് അഹമ്മദിനെ പോലെയും ജാര്‍ഖണ്ഡില്‍ മജ്‌ലൂം അന്‍സാരിയെയും ഇംതിയാസ് ഖാനെയും പോലെയും ഉത്തര്‍പ്രദേശില്‍ മുഹമ്മദ് അഹ്ലാക്കിനെ പോലെയും ഹരിയാനയില്‍ മുസ്‌തെയിന്‍ അബ്ബാസിനെ പോലെയും മരിക്കാന്‍ തങ്ങള്‍ വിസമ്മതിക്കുന്നു എന്നവര്‍ ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

നിയമവാഴ്ചയിലൂടെ ഭരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സമൂഹത്തില്‍ നിന്നും ഒരാള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന, കൂട്ടായ സാമൂഹിക, രാഷ്ട്രീയ പ്രതികരണങ്ങളൊന്നും ഇളക്കിവിടാന്‍ അവര്‍ക്കെതിരായ അക്രമങ്ങള്‍ക്ക് സാധിച്ചിട്ടില്ല എന്നതിനാല്‍ തന്നെ മുസ്ലീങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ മറ്റ് പോംവഴികളൊന്നുമില്ല. കൊലയാളികളെ അവരുടെ പേര് വിളിച്ച് എതിര്‍ക്കാന്‍, അവര്‍ മുസ്ലീങ്ങളായതിനാല്‍ മാത്രമാണ് കൊല്ലപ്പെടുന്നത് എന്ന് പറയാന്‍ മതേതരത്വത്തിന്റെ പേരില്‍ ആണയിടുന്നവര്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള ഇന്ത്യയിലെ ഒരു രാഷ്ട്രീയപ്പാര്‍ട്ടിയും ധൈര്യം കാണിച്ചിട്ടില്ല.

രാഷ്ട്രീയക്കാരും, തങ്ങളുടെ രാത്രി ചര്‍ച്ചകളില്‍ ഒരു വിഭാഗം മാധ്യമങ്ങളും നിര്‍ഭാഗ്യകരമായ രീതിയില്‍ വിവിധ തരത്തിലുള്ള ബൗദ്ധിക പിന്മടക്കങ്ങള്‍ നടത്തുന്നു. ജനക്കൂട്ടം ‘യാദൃശ്ചികമായി’ മുസ്ലീങ്ങളെ ആക്രമിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് അല്ലെങ്കില്‍ ‘തെട്ടിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട സ്വത്വ’ത്തിന്റെ പേരിലായിരുന്നു ആക്രമണമെന്ന് അല്ലെങ്കില്‍ ‘യുക്തിസഹമായ ചരിത്രപരമായ രോഷം’, ‘ദൗര്‍ഭാഗ്യകരമായി’ വ്യതിചലിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ പ്രകാശനമാണ് ആക്രമണം എന്നൊക്കെ അവര്‍ പറയുന്നു. എന്നാല്‍ ദീര്‍ഘവും വ്യക്തവുമായി ആസൂത്രണം ചെയ്യപ്പെട്ട നിന്ദാകരമായ വിദ്വേഷ പ്രചാരണമാണ് ഇത്തരം കിരാത ജനക്കൂട്ടങ്ങളുടെ രൂപീകരണത്തിന് പിന്നിലെന്നും അല്ലാതെ യാദൃശ്ചികമായി സംഭവിക്കുന്നതല്ല ഇത്തരം കൊലപാതകളും ആക്രമണങ്ങളുമെന്നും തുറന്ന് പറയാനുള്ള ആര്‍ജ്ജവമോ ധൈര്യമോ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടിക്കുമില്ല. എങ്ങനെയാണ് അത് ഇന്ത്യയുടെ ഭാഷാപരവും സാംസ്‌കാരികവുമായ വൈവിദ്ധ്യത്തെ കീറിമുറിക്കുന്നതെന്നും എല്ലായിടത്തും തിരിച്ചറിയപ്പെടുകയും ആക്രമിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നത് മുസ്ലീങ്ങളാവുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്നും ആരും ചോദിക്കുന്നില്ല.

ഇന്ത്യയിലെ നിയമസഭ സാമാജികരും പാര്‍ലമെന്റ് അംഗങ്ങളും മുസ്ലീങ്ങളെ കൈവിട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഏറ്റവും ക്രൂരമായ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം. മുസ്ലീങ്ങളെ കൊല്ലുന്നതും മൃതപ്രായരാക്കുന്നതും നമ്മുടെ നിയമനിര്‍മ്മാതാക്കളുടെ ദൈനംദിന പ്രവൃത്തിയെ തടസപ്പെടുത്തുന്നതേയില്ല.

ഇന്ത്യന്‍ ജനാധിപത്യത്തില്‍ വലിയ നിക്ഷേപങ്ങള്‍ നടത്തിയവരാണ് മുസ്ലീങ്ങള്‍. അവര്‍ മുസ്ലീങ്ങള്‍ എന്ന നിലയ്ക്കപ്പുറം ഇന്ത്യക്കാര്‍ എന്ന നിലയില്‍ സംസാരിക്കാന്‍ ശീലിച്ചവരാണ്. എന്നാല്‍ എപ്പോഴെങ്കിലും തങ്ങളുടെ മതത്തിന്റെ പേരില്‍ വിഭവങ്ങളോ സുരക്ഷയോ പ്രതിനിധാനമോ നീതിയോ നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട് എന്ന് അവര്‍ പറഞ്ഞാല്‍, സാമുദായികവും വിഭാഗീയവുമായ ഭാഷയില്‍ സംസാരിക്കുന്നുവെന്ന് അവര്‍ക്കെതിരെ ആരോപണം ഉയരും.

തങ്ങള്‍ക്ക് പുതുതായി ജന്മം കൊള്ളുന്ന ഓരോ കുഞ്ഞും സംസ്‌കാരത്തിനും എന്തിന് രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്ക് പോലും സാധ്യമായ ഭീഷണിയാണ് എന്ന അപമാനം സഹിക്കേണ്ടി വരുന്ന ഇന്ത്യയിലെ ഒരേ ഒരു സമൂഹമാണ് മുസ്ലീങ്ങള്‍.

ഓരോ സെന്‍സസിനും ശേഷം, മുസ്ലീങ്ങള്‍ അവരെ കവച്ചുവെക്കുന്നില്ല എന്ന് ഹിന്ദുക്കള്‍ക്ക് ഉറപ്പ് നല്‍കാന്‍ പ്രധാനപ്പെട്ട വിശകലനവിദഗ്ധരും ജനസംഖ്യശാസ്ത്രജ്ഞരും രംഗത്തെത്തും. ഒരു മുസ്ലീം ജനനത്തെ ആഘോഷിക്കുന്നതിന് പകരം എപ്പോഴും സംശയത്തോടെ വീക്ഷിക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ള, എന്തൊരു രാജ്യമാണിത്?

ഈ ദിവസങ്ങളില്‍ മുസ്ലീങ്ങള്‍ സ്ഥിരമായി ആക്രമിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സ്വഭാവം വികസിച്ച് വന്നിരിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തില്‍, ഒരേ തരത്തിലുള്ള മരണങ്ങള്‍ സ്ഥിരമായി റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് മടുപ്പ് ഉളവാക്കും എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കും അതിന്റെ ഉടമകള്‍ക്കും ഇതിലുള്ള താത്പര്യം വളരെ വേഗം നഷ്ടപ്പെടും.

അതുകൊണ്ട് ആരുടെയും കാരുണ്യത്തിന്റെ പുറത്തല്ല ഇവിടെ ജീവിക്കുന്നതെന്നും ഇന്ത്യയിലെ ഹിന്ദുക്കളെയോ ക്രിസ്ത്യാനികളെയോ സിഖുകാരെയോ ബുദ്ധമതക്കാരെയോ ജൈനരെയോ അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റുള്ളവരെയോ പോലെ ഈ മണ്ണ് തങ്ങള്‍ക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്നും മുസ്ലീങ്ങള്‍ പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

തങ്ങള്‍ എന്ത് ഭക്ഷിക്കണമെന്നും എങ്ങനെ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണമെന്നും പറയാന്‍ ആര്‍ക്കും, ഒരു സംസ്ഥാനത്തിനും അവകാശമില്ലെന്നും ആര്‍ക്കും തങ്ങളെ അപമാനിക്കാനോ അധിഷേപിക്കാനോ അധികാരമില്ലെന്നും അവര്‍ പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാനുള്ള എല്ലാ അവകാശങ്ങളും തങ്ങള്‍ക്ക് ലഭ്യമാക്കുമെന്ന് ഭരണഘടനയിലൂടെ പവിത്രമായി വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ടതാണെന്നും അവര്‍ പറയണം. ഈ വാഗ്ദാനം ലംഘിക്കുന്നത് കുറ്റകരമാണെന്നും.

അതുകൊണ്ട്, ഒരു കാരണത്താല്‍ അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊന്നിന്റെ പേരില്‍ തങ്ങള്‍ ആക്രമിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍, പിന്തുണയുടെയും ഐക്യദാര്‍ഢ്യത്തിന്റെയും കരങ്ങള്‍ നീളുമെന്ന് തങ്ങള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്നും അല്ലാതെ മുഖം തിരിക്കുകയല്ല ചെയ്യേണ്ടതെന്നും, സാധാരണ വിശ്വാസികളും ന്യൂനപക്ഷങ്ങളോട് അനുഭാവം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ‘മുതിര്‍ന്ന സഹോദരന്മാരാണ്’ ഹിന്ദുക്കള്‍ എന്ന് ഉദ്‌ഘോഷിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളും ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള ഹിന്ദുക്കളോട് മുസ്ലീങ്ങള്‍ പറയണം.

തങ്ങള്‍ ഇവിടെയാണ് ജീവിക്കേണ്ടതെന്ന്, തങ്ങളോട് ഈ രാജ്യം വിടണമെന്ന് പറയാന്‍ ആര്‍ക്കും അവകാശമില്ലെന്ന്, ഹിന്ദുക്കള്‍ തങ്ങളുടെ ഹൈന്ദവികതയോടെ ഇവിടെ ജീവിക്കുന്നത് പോലെ തങ്ങളുടെ ഇസ്ലാമികതയുമായി ഇവിടെ തന്നെ ജീവിക്കുമെന്ന്, അതാണ് ഒരേ ഒരു ഇന്ത്യന്‍ മാര്‍ഗ്ഗം എന്ന് കരുതുന്നതായി, തങ്ങളുടെ പുണ്യസ്ഥലം ഈ മണ്ണിലല്ല എന്നത് ഒരു അപമാനമായി തോന്നുന്നില്ല എന്ന് മുസ്ലീങ്ങള്‍ ഉറക്കെ പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാമാണ് അവര്‍ ചെയ്യേണ്ടത്. പക്ഷെ കൊല ചെയ്യപ്പെടുന്നതിന് തങ്ങള്‍ വിസമ്മതിക്കുന്നു എന്ന് പറയുകയും ഈ പ്രതിജ്ഞ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ പാലമെന്റിനോടും കോടതിയോടും ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് വേണം ഇതൊക്കെ ആരംഭിക്കാന്‍.

(ഡെല്‍ഹി സര്‍വ്വകലാശാല അധ്യാപകനായ അപൂര്‍വ്വാനന്ദ്ല്‍ എഴുതിയ ലേഖനത്തിന്റെ സ്വതന്ത്ര പരിഭാഷ)

(Azhimukham believes in promoting diverse views and opinions on all issues. They need not always conform to our editorial positions)


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s